در این زمانه ی بی هایو هوی لال پرست، خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود را برای این همه مردم زوال پرست ؟!

 

دلم تنگه، دلم تنگه دياره                                      دلم تنگه درخت و سبزه زاره

دلم تنگه مسير شهرمونه                                     پر از عطر نسيم شاليزاره

تو اين شهر بزرگ و پر هياهو                                 همش فكرم شلوغ، دل بي قراره

به جايي رفته اين حال نزارم                                  كه حتي سايه ام فكر فراره

هميشه جمعه شب ها فكر و ذهنم                       كنار رفتگان، سر مزاره

صداي گريه ها تنها صداي                                    سكوت محض اين شب زنده داره

به ياد خنده هاي شهر و خونه                              خنده هايم اشك هاي خنده داره !

عجب بيهوده بازاريست اينجا                                تمام دغدغم شام و ناهاره !

خودم اينجا، دلم تو خونه ي بابابزرگم                       درخت آلوچش، شكوفه هاش توي بهاره

اگه روزی دوباره قسمتی بود                                قرار بستگان "پارك تلاره" !

عاشق آبی دريام، عاشق سبزی جنگل                  با پرايد دوستا رفتن توي "جاده كناره" !

با اينكه رفقا اومدن اينجا                                    ولي هر كس به فكر كار و باره

دريغ از دوستي هاي گذشته                              تو اين هيرو ويري در گير و داره !

خدا داند چه دلگيره غريبي                                 ايشالله كه واسه هيچكي نياره

 

دل زار عاشق برای معشوق عازم سفر تنگ شد و حاصل شد هیچ، جز درد دلی به شرح ذیل :

گفتم برو، گویی که چشم تو را هرگز ندیده است    گویی که لب صورت ماه تو را هم نبوسیده است
چشم و لب هر دو جور این را کشیده اند              که مرغ دل ز حصار سینه به عشقت پرکشیده است
ناز تو به غمزه صد محوش برابر است                  خوشا به حال کسی که ناز تو را از پیش خریده است
ناز تو کجا و دل زار این نزار کجا                          آوازه ناز تو تا عرش خدا هم رسیده است
حرکت ابرو و مژگان چشمان خمار تو                   چون نیزه و تازیانه بر جان من تکیده است
همچون نفوذ قطره آب در دل سنگین سنگ           جنون عشق تو در دین هر مومنی جهیده است
در کارزار عشق تو هیچند عشاق و مومنان            یک غمزه تو هم دل و هم دین را دریده است
کسوف و خسوف این جهان از عجایب است ولی    کشیدن حجاب روی تو هم خود یک پدیده است
روشنی بخش به شب تاریک این بیقرار                که روی تو در تاریکی شب به مثال سپیده است
خدا عشق تو را به تن ناتوان من کشید               چون روح آدم که بر پیکره ای خاکی دمیده است
وفای به عهد تو بر گردن من نهاده شد               مگر زمانی که گردن من از تن بریده است
گرچه رها کردن تو امکان پذیر نیست                  بدست آوردن دل تو هم خود مشکلی عدیده است
تو که می روی، عشقت از دل نمی رود               تا آن زمان که جان دست از تن بی جان کشیده است
مصرع پیش جنون آنی بود، مرا ببخش                 چون عشق تو در روح و روان من آرمیده است

 

اگر خواهی در آرامش ببینی روح و جسمت           تو را چندی نصیحت میکنم خوب است بدانی

سرآغاز کلام این را به گوش جان بیاویز                مبند دل را به این دنیای فانی

بجز عشقی که مجنون داشت به لیلی                تمام عشق ها باشد زبانی

مشو غره به مال و ثروت خود ورنه شاید              به کف دادی تمامش را به آنی

گر شکست خوردی برای اشتباهت روزگاری         مدان هر آدم بیچاره را باعث و بانی

دل جوان دار که من در دوره کوتاه عمر                پیرها دیدم به حیرت در جوانی

برای خوردن مال حرام عذری نیاور                      نگو ابن درهم و دینار، حتی یک قرانی

گرچه جانفرساست رسم پاکی و آزادگی لیکن     اگر تو سعی خود کردی برادر، میتوانی

 

 

خسته ام از تکرار روزها٬ از لحظه هایی که می آیند و میروند٬ از عقربه ی ثانیه شمار ساعت که چه بیرحمانه و بی اعتنا به تشویش آدمی لحظه ای درنگ نمی کند ! خسته ام از بستن توشه ای که مقصدش را نمی دانم٬ پس از چه و برای چه کوله بارم را پر میکنم ! خسته ام٬ آری خسته از چهره های رنگی٬ دلهای سنگی٬ از عشق های دروغی٬ اجباری٬ ننگی .  انسانها یی که از درون زجر میکشند٬ مچاله میشوند٬ خورد میشوند ولی دم بر نمی آورند و به آرامی با چشمهایی خیره به کف پیاده رو از کنارت می گذرند. گریه هایی تلخ٬ لبخند هایی تلخ تر٬ فریاد هایی که ساکت است و سکوت هایی که تا عرش خدا هم میرود !

و سر انجام خسته ام از نوشتن نوشته های تکراری !!!

 

یلدا یعنی شبی به دل رسیدنها, غبار از آن زدودنها

                                               یلدا یعنی جشنی به رسم قدیم, تا ز اجداد خود ستودنها

 یلدا یعنی ارزش لحظه های عمر, کوتاهی دیدارها

                                               یلدا یعنی دقیقه ای اضافه تر, در فرصت کنار هم بودنها

    عاشقم، عاشق تو، تو لحظه های بودنم
                                                            عاشق زمزمه های خلوتت، یه لحظه با تو خوندنم

    عاشق هرم نگات، سادگیات، موی رهات
                                                            عاشق شعرای ساده، مثل تو، برای تو سرودنم

    عاشق خنده تو، که بی ر یا و بی صداست
                                                            واسه یه لحظه دیدنش، مرغ غمو از دل تو پروندنم
 
    عاشق قایم شدن تو راه تو، اخمای تو، کنایه هات
                                                           عاشق سایه شدن، هر جا بری دنبال تو اومدنم

 با این که سیر دیدنت شده برام یه آرزو
                                                           همون که میشناسه تو رو یه عمر یه، همون منم




 

 

    تو این دو روز زندگی مشکلات فراوونه

                                               دلامون چه پر خونه

    به ما میگن: "سراتون تو لاکتون

                               سنگ و لاخه راهتون

                                                برین سفر سلامت

                                                               الله نگهدارتون"

    میون راه زندگی،

               یکیمون خسته میشه

                                 یکی پا بسته میشه

                                            یکیمون میگه که نای رفتنم نیست

                                                      یکی هم داد میزنه: "مسافرا ! همسفرم نیست"

    ولی من به بقیه

          به دوستا و مسافرا        اینو میگم:

                                          من و تو     ما و شما

                                          هر کدوم داریم یه درد

                                                          مهم اینه که دلامون نشه سرد

                                         لحظه های عمر ما چه ساده رفتن

                                                                خوش به حال اونا که فهمیدن و آماده رفتن .

 

 

میدونی، ما آدما شبیه مسافرای یه اتوبوس هستیم. هر کدوم هم یه ایستگاه داریم. کی میدونه قرار کجا پیاده شه؟! شاید ایستگاه من ایستگاه بعدی باشه، شایدم بعدی بعدی ... ولی مهم اینه که یه روز به ایستگاه خودم میرسم و اون روز باید پیاده شم. تنها یه سوال باقی میمونه:

آیا از خودم تو ذهن مسافرای بغل دستیم خاطره خوشی به جا گذاشتم؟!

 

 

تو این دنیا هر کسی یه داستانی داره، یکی نوازنده میشه، همون نوازنده ای که وقتی توی سبزه های پارک نشستی آروم آروم بهت نزدیک میشه و بعد از چند دقیقه چه پولی گرفته باشه چه نه، سراغ خانواده بغل دستی میره. یکی معلم میشه و هر روز باید با بچه ها سر و کله بزنه، یکی هم مجبور میشه مته دستش بگیره و در حالی که تمام اعضای بدنش از سرش گرفته تا پاهاش داره میلرزه، آسفالت خیابونا رو سوراخ کنه و هزار آدم دیگه با هزار کار دیگه و هزار داستان دیگه.

چه خوب میشد اگر همه این آدما تو این دو روز دنیا با هم خوش بودن.

ما عمرمون خیلی کوتاست.

شاید یه روز وقتی تو سبزه های پارک شهرتون نشستی، دیگه اون نوازنده نیاد ...