خسته ام از تکرار روزها٬ از لحظه هایی که می آیند و میروند٬ از عقربه ی ثانیه شمار ساعت که چه بیرحمانه و بی اعتنا به تشویش آدمی لحظه ای درنگ نمی کند ! خسته ام از بستن توشه ای که مقصدش را نمی دانم٬ پس از چه و برای چه کوله بارم را پر میکنم ! خسته ام٬ آری خسته از چهره های رنگی٬ دلهای سنگی٬ از عشق های دروغی٬ اجباری٬ ننگی .  انسانها یی که از درون زجر میکشند٬ مچاله میشوند٬ خورد میشوند ولی دم بر نمی آورند و به آرامی با چشمهایی خیره به کف پیاده رو از کنارت می گذرند. گریه هایی تلخ٬ لبخند هایی تلخ تر٬ فریاد هایی که ساکت است و سکوت هایی که تا عرش خدا هم میرود !

و سر انجام خسته ام از نوشتن نوشته های تکراری !!!

 

یلدا یعنی شبی به دل رسیدنها, غبار از آن زدودنها

                                               یلدا یعنی جشنی به رسم قدیم, تا ز اجداد خود ستودنها

 یلدا یعنی ارزش لحظه های عمر, کوتاهی دیدارها

                                               یلدا یعنی دقیقه ای اضافه تر, در فرصت کنار هم بودنها

    عاشقم، عاشق تو، تو لحظه های بودنم
                                                            عاشق زمزمه های خلوتت، یه لحظه با تو خوندنم

    عاشق هرم نگات، سادگیات، موی رهات
                                                            عاشق شعرای ساده، مثل تو، برای تو سرودنم

    عاشق خنده تو، که بی ر یا و بی صداست
                                                            واسه یه لحظه دیدنش، مرغ غمو از دل تو پروندنم
 
    عاشق قایم شدن تو راه تو، اخمای تو، کنایه هات
                                                           عاشق سایه شدن، هر جا بری دنبال تو اومدنم

 با این که سیر دیدنت شده برام یه آرزو
                                                           همون که میشناسه تو رو یه عمر یه، همون منم




 

 

    تو این دو روز زندگی مشکلات فراوونه

                                               دلامون چه پر خونه

    به ما میگن: "سراتون تو لاکتون

                               سنگ و لاخه راهتون

                                                برین سفر سلامت

                                                               الله نگهدارتون"

    میون راه زندگی،

               یکیمون خسته میشه

                                 یکی پا بسته میشه

                                            یکیمون میگه که نای رفتنم نیست

                                                      یکی هم داد میزنه: "مسافرا ! همسفرم نیست"

    ولی من به بقیه

          به دوستا و مسافرا        اینو میگم:

                                          من و تو     ما و شما

                                          هر کدوم داریم یه درد

                                                          مهم اینه که دلامون نشه سرد

                                         لحظه های عمر ما چه ساده رفتن

                                                                خوش به حال اونا که فهمیدن و آماده رفتن .

 

 

میدونی، ما آدما شبیه مسافرای یه اتوبوس هستیم. هر کدوم هم یه ایستگاه داریم. کی میدونه قرار کجا پیاده شه؟! شاید ایستگاه من ایستگاه بعدی باشه، شایدم بعدی بعدی ... ولی مهم اینه که یه روز به ایستگاه خودم میرسم و اون روز باید پیاده شم. تنها یه سوال باقی میمونه:

آیا از خودم تو ذهن مسافرای بغل دستیم خاطره خوشی به جا گذاشتم؟!

 

 

تو این دنیا هر کسی یه داستانی داره، یکی نوازنده میشه، همون نوازنده ای که وقتی توی سبزه های پارک نشستی آروم آروم بهت نزدیک میشه و بعد از چند دقیقه چه پولی گرفته باشه چه نه، سراغ خانواده بغل دستی میره. یکی معلم میشه و هر روز باید با بچه ها سر و کله بزنه، یکی هم مجبور میشه مته دستش بگیره و در حالی که تمام اعضای بدنش از سرش گرفته تا پاهاش داره میلرزه، آسفالت خیابونا رو سوراخ کنه و هزار آدم دیگه با هزار کار دیگه و هزار داستان دیگه.

چه خوب میشد اگر همه این آدما تو این دو روز دنیا با هم خوش بودن.

ما عمرمون خیلی کوتاست.

شاید یه روز وقتی تو سبزه های پارک شهرتون نشستی، دیگه اون نوازنده نیاد ...

 

ما آدما وقتی با هم هستیم قدر همو نمیدونیم. ولی درست تو لحظه خداحافظی، اون زمان که نمیتونیم با هم باشیم از نگاها میشه فهمید تو قلبها چی میگذره . . .

هیچ وقت راز این قضیه رو نفهمیدم.

 

    بغض پاییزی ابرم                    غربت غروب غمناک

    شاهد شکستن من               قطره بارون رو خاک

    غربت هر چه غروب                غم هر چی ابر دنیاست

    کوله بار این غریبه                  کوچه در به دریهاست 

    میون تنهای دنیا                    شده تنهایی نصیبم

    کاشکی بودی و میدیدی         اینجا بی تو چه غریبم

    کاش میدونستی که بی تو     مرگ تدریجی هستیم

    یاد تو تنها رفیق                   

                                       توی هشیاری و مستیم

 

 

 

بعضی اوقات که دلم میگیره، دوست دارم دست به قلم بشم. نمی دونم چطوری میشه حرف های یه دل رو که اندازه یه دنیا غم و شادی داره رو با یه خودکار که جوهرش شاید فردا تموم بشه یا شاید هفته بعد، روی یه برگه چند خطی نوشت. گاهی اوقات دلم خیلی میگیره، خیلی. به چیز های زیادی فکر میکنم. به این که آدما چرا به هر چی که دوست دارند، نمیرسند. چرا یه نفر گدا میشه و یه نفر وقت نداره  برجهایی رو که ساخته پیش فروش کنه. چرا یه دانشجو به خاطر این که بار مسئو لیت خانواده روی دوشش سنگینی میکنه، هر ترم مشروط میشه. چرا بعضی آدما لنگ یه میلیون پول هستند و چرا این همه چرا تو دنیا هست و کسی دنبال جوابش نمیره.

یادم میاد یه شب، بالای پل یکی از محله های شهرمون ایستاده بودم. از اون بالا میشد خیلی از ماشین ها رو دید که دسته دسته میومدند و میرفتند. انگار هر ماشین نماینده چندین انسان بود که میخواستند خودشون رو برای لحظاتی بهم نشون بدند. بهم بگند که ما هر کدوم داستانی داریم. ما هر کدوم عاشق یه نفریم. هر کدوم یه جور غم داریم، یه جور شادی داریم و خلاصه، نمیتونیم زیاد حرف بزنیم، باید بریم. و بعد هووووووووو... : ميرفتند.

روی میله های آهنی پل نشستم. به این فکر کردم که آدمها چه داستانهایی دارند. عجب شخصیت هایی دارند. اون لحظه که من اونجا بودم شاید یه نفر، یه اسکیمو تو قطب جنوب یه تیکه یخ رو شکسته باشه، ساعتها نیزه به دست منتظر باشه که شاید یه فک دریایی نفسش بگیره و بیاد بالا تا بتونه شکارش کنه و قبیله خودشو از گرسنگی در بیاره. شاید یه دانشجو داشته برای امتحان فرداش درس میخونده. شاید یه نفر مایوس از همه جا و همه کس داشته به خودکشی فکر میکرده. شایدم یه نفر با امید و اشتیاق به فرداهای خودش فکر میکرده. یکی داشته خواستگاری میرفته، اون یکی تو جیبهای کتش دنبال خودکار بوده تا زیر طلاق نامشو امضا کنه.

عجب دنیایی، عجب قصه هایی، عجب آدمها یی. امروز حاضرند جونشونو برای هم فدا کنند، فردا به خون هم تشنه اند. امروز با هم دسته جمعی میگند و میخندند، فردا هر کدوم راهی رو (چه خوب چه بد) انتخاب میکنند و میرند. انگار نه انگار که روزی با هم داستانها داشتند. غم و غصه هاشون پیوندی عمیق داشت. زندگیشون به هم گره خورده بود. چه راحت پیوند هاشون پاره و گره هاشون به چه آسونی باز شد.

ما انسانها موجودات عجیبی هستیم. همین بس که دنیایی ساختیم از خودمون هم عجیبتر.

هر کسی ساز خودشو میزنه و وقتی این سازها همه با هم تشکیل یه موسیقی رو میدند، چقدر نامانوس و گوشخراش جلوه میکنند.

اگر سکوت نیمه شب زمانی برای فرار از این موسیقی نبود، شاید این خاطره هم نوشته نمیشد.